(501-41 fot. jola michasiewicz)
Anna Nemś i Józef Lassota złożyli interpelację oznaczoną numerem 26706 w sprawie oznakowania i bezpieczeństwa na drogach publicznych. Posłowie zwracają uwagę na nadmierną ilość znaków drogowych, na umieszczanie ich na nieodpowiednich konstrukcjach, nieodpowiedniej wysokości czy w sąsiedztwie reklam. Taka sytuacja - ich zdaniem - może prowadzić do chaosu informacyjnego i w konsekwencji do wypadku drogowego. Pytają więc o stanowisko resortu w tej sprawie, o działania nadzorcze w związku z tą nadmierną ilością oraz nieprawidłowym rozmieszczaniem. Ciekawi są ocen dotyczących właściwości oznakowania dróg publicznych i o ewentualne najbliższe prace legislacyjne w tym zakresie.
W imieniu adresata, ministra infrastruktury i rozwoju odpowiedział Zbigniew Rynasiewicz, sekretarz stanu w tym resorcie. Precyzyjnie określił odpowiedzialność za organizację ruchu na drogach różnych kategorii. Wyjaśnił, że resort w ciągu ostatnich pięciu lat, mając na celu zapewnienie odpowiedniego standardu oznakowania dróg i jednocześnie poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podejmował szereg działań legislacyjnych. W konsekwencji tych działań pięciokrotnie zmieniono przepisy rozporządzenia ministrów infrastruktury oraz spraw wewnętrznych i administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393, z późn. zm.). Natomiast siedem razy znowelizowano przepisy rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181, z późn. zm.), które bezpośrednio oddziałują na rozwiązania stosowane w organizacji ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz strefach ruchu. Obecnie trwają prace legislacyjne nad przepisami przywołanego wyżej rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r. oraz rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. Ponadto należy wskazać, iż procesowane jest także rozporządzenie zmieniające rozporządzenie z dnia 23 września 2003 r. W podsumowaniu pragnę podkreślić – stwierdził Rynasiewicz - że zarówno aktualna nowelizacja przepisów, jak i te dotychczas ogłoszone w dziennikach ustaw stanowią skuteczne narzędzia do usprawniania organizacji ruchu i stanu oznakowania dróg dla organów zarządzających ruchem na drogach oraz organów sprawujących nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach.
Interpelacja (nr 26706)
do ministra infrastruktury i rozwoju
w sprawie oznakowania i bezpieczeństwa na drogach publicznych
Szanowna Pani Minister! Jedną z najczęstszych przyczyn wypadków drogowych jest nieprzestrzeganie znaków drogowych. Nie ulega wątpliwości fakt, że częściowo jest to spowodowane z winy kierowcy, aczkolwiek nie można wykluczyć sytuacji, w której do wypadku drogowego dochodzi na skutek braku lub nieodpowiedniego rozmieszczenia znaków drogowych. Poruszając się po drogach krajowych, wojewódzkich, powiatowych czy gminnych, nie sposób nie zauważyć ogromnej ilości znaków drogowych, których rozmieszczenie nie zawsze jest konieczne. Bardzo często znaki drogowe umieszczane są na nieodpowiednich konstrukcjach, nieodpowiedniej wysokości czy w sąsiedztwie reklam. Sytuacja ta może prowadzić do chaosu informacyjnego i w konsekwencji doprowadzić do wypadku drogowego, którego skutki mogą okazać się tragiczne. Innymi przykładami błędnego oznakowania i organizacji ruchu jest pozostawienie znaków drogowych po zakończonych pracach remontowych, zbyt mało widoczne przejścia dla pieszych (szczególnie w nocy) oraz rozmieszczenie znaków drogowych w okolicach drzew, które utrudniają ich widoczność. Według raportu Najwyższej Izby Kontroli ok. 30% znaków drogowych w województwie śląskim jest nieczytelnych, a ponad 70% robót budowlanych w skontrolowanych miejscach błędnie oznakowanych. W raporcie znaleźć możemy także informacje dotyczące niewłaściwej praktyki umieszczania drzew w okolicach dróg. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody organ uprawniony do wydania zezwolenia na usunięcie drzewa może nakazać posadzenie innego drzewa. Częstą praktyką stosowaną przez organy gminy jest nakazanie jego posadzenia w okolicach drzewa usuniętego.
W związku z błędnym oznakowaniem dróg kierowcy często podejmują mylne decyzje, które wpływają na bezpieczeństwo na drogach publicznych. Nadmierna ilość znaków drogowych zlokalizowanych obok siebie prowadzi do trudności interpretacyjnych, w związku z czym kierowcy często je lekceważą. Ponadto nadmiar znaków drogowych może spowodować dezorientację wśród kierowców nieznających terenu oraz utrudnić płynność w poruszaniu się po drogach publicznych.
Mając na uwadze powyższe, zwracamy się z prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1.Jakie jest stanowisko Pani Minister w przedmiotowej sprawie?
2.Jakie działania nadzorcze podejmowane są w związku z nadmierną ilością oraz nieprawidłowym rozmieszczeniem znaków na drogach publicznych?
3.Czy w ocenie Pani Minister przepisy dotyczące oznakowania dróg publicznych są właściwe?
4.Czy w najbliższym czasie planowane są prace legislacyjne mające na celu zmianę przepisów związanych z oznakowaniem dróg publicznych, która miałaby na celu poprawę bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego?
Z poważaniem
Posłowie Anna Nemś i Józef Lassota
Warszawa, dnia 2 czerwca 2014 r.
Odpowiedź na interpelację nr 26706
Szanowna Pani Marszałek! W związku z interpelacją posłów Anny Nemś i Józefa Lassoty otrzymaną przy piśmie, nr SPS-023-26706/14, z dnia 9 czerwca 2014 r., dotyczącą oznakowania dróg i bezpieczeństwa w ruchu drogowym, przedstawiam następującą informację.
Na wstępie, odnosząc się do kwestii podnoszonych w interpelacji posłów Anny Nemś i Józefa Lassoty, uprzejmie informuję, że działania w zakresie zarządzania ruchem na drogach wykonuje organ zarządzający ruchem właściwy dla drogi danej kategorii. Organy zarządzające ruchem określa art. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.), zgodnie z którym:
-generalny dyrektor dróg krajowych i autostrad (GDDKiA) zarządza ruchem na drogach krajowych,
-marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich,
-starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych.
Kompetencje wymienionych organów (GDDKiA, marszałka województwa oraz starosty) nie obejmują zarządzania ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu. Organem zarządzającym ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, na podstawie przywołanych wyżej przepisów jest prezydent miasta. Natomiast zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie zamieszkania, należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami. Organ zarządzający ruchem zgodnie z przepisami § 6 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729) zatwierdza organizację ruchu - sposób umieszczania znaków pionowych, poziomych i sygnałów drogowych - na podstawie projektu organizacji ruchu.
Pragnę również podkreślić, że w myśl przepisów § 11 przywołanego wyżej rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. organizację ruchu, w szczególności zadania techniczne polegające na umieszczaniu i utrzymaniu znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu, realizuje na własny koszt zarząd drogi. Natomiast wymagania techniczne i zasady umieszczania na drogach znaków drogowych określają przepisy rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181, z późn. zm.).
W obliczu podnoszonych przez posłów Annę Nemś i Józefa Lassotę zaniechań w organizacji ruchu uprzejmie wskazuję, iż nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach wojewódzkich, powiatowych i gminnych, publicznych położonych w miastach na prawach powiatu i w mieście stołecznym Warszawie na mocy przepisów art. 10 ust. 2 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym sprawuje wojewoda. Wobec tego wojewoda jako organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem w myśl przepisów § 3 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. dokonuje oceny organizacji ruchu pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego. Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach krajowych.
W odpowiedzi na drugie pytanie postawione w interpelacji posłów Anny Nemś i Józefa Lassoty pragnę poinformować Panią Marszałek, że organem właściwym do wyeliminowania nieprawidłowości w organizacji ruchu na drogach wojewódzkich, powiatowych i gminnych jest organ zarządzający ruchem właściwy dla drogi danej kategorii. Organ ten zgodnie z przepisami § 12 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r., organ zarządzający ruchem, w terminie do 14 dni od dnia wprowadzenia organizacji ruchu przeprowadza kontrolę wykonania zadań technicznych wynikających z realizacji projektu organizacji ruchu. Niezależnie od tej kontroli organ zarządzający ruchem przeprowadza co najmniej raz na 6 miesięcy kontrolę prawidłowości zastosowania, wykonania, funkcjonowania i utrzymania wszystkich znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego umieszczonych na drogach jemu podległych. W razie stwierdzenia nieprawidłowości organ zarządzający ruchem może żądać od jednostki odpowiedzialnej za utrzymanie w szczególności:
-wymiany zniszczonych lub uszkodzonych znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu;
-naprawy wadliwie działających urządzeń sygnalizacji świetlnej lub dźwiękowej;
-umieszczenia znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu w miejscach zgodnych z zatwierdzoną organizacją ruchu.
W nawiązaniu do trzeciego i czwartego pytania posłów Anny Nemś i Józefa Lassoty uprzejmie wyjaśniam, że resort w ciągu ostatnich pięciu lat, mając na celu zapewnienie odpowiedniego standardu oznakowania dróg i jednocześnie poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podejmował szereg działań legislacyjnych. W konsekwencji tych działań pięciokrotnie zmieniono przepisy rozporządzenia ministrów infrastruktury oraz spraw wewnętrznych i administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393, z późn. zm.). Natomiast siedem razy znowelizowano przepisy rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181, z późn. zm.), które bezpośrednio oddziałują na rozwiązania stosowane w organizacji ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz strefach ruchu. Obecnie trwają prace legislacyjne nad przepisami przywołanego wyżej rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r. oraz rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. Ponadto należy wskazać, iż procesowane jest także rozporządzenie zmieniające rozporządzenie z dnia 23 września 2003 r.
W podsumowaniu pragnę podkreślić, że zarówno aktualna nowelizacja przepisów, jak i te dotychczas ogłoszone w dziennikach ustaw stanowią skuteczne narzędzia do usprawniania organizacji ruchu i stanu oznakowania dróg dla organów zarządzających ruchem na drogach oraz organów sprawujących nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach.
Z poważaniem
