Numer identyfikacyjny VIN jednoznacznie identyfikuje każdy pojazd wyprodukowany na świecie. Identyfikacja za pomocą 17-znakowego numeru VIN stosowana jest na świecie od lat 80. Wcześniej było 13 znaków lub mniej, pozwalają one określić producenta pojazdu, rodzaj nadwozia, model, silnik, skrzynię biegów, a także numer produkcyjny. Do kodowania używa się cyfr 1234567890 oraz liter ABCDEFGHJKLMNPRSTUVWXYZ, a więc wszystkich poza I, O i Q. Numer VIN – wybity lub znajdujący się na trwale przymocowanej tabliczce znamionowej – umieszczony jest wewnątrz nadwozia. Powinien być napisany w jednej lub dwóch liniach w sposób ciągły (a więc bez pustych miejsc), przy czym żaden z członów nie może być podzielony. Niektórzy producenci aut stosują dodatkowe zabezpieczenia numeru, dodając na jego krańcach swoje znaki. Pierwsze 3 znaki to człon WMI określający światowy kod identyfikujący producenta. Kolejny człon, nazywany VDS zawiera 6 znaków (od czwartego do dziewiątego) i określa ogólne cechy pojazdu. Natomiast ostatnia grupa 8 znaków (od dziesiątego do siedemnastego) tworzy człon VIS identyfikujący pojazd. Zawiera zakodowany rok jego produkcji (lub rok modelowy), zakład, w którym powstał oraz numer seryjny. W określaniu producenta (kod WMI) panuje spora dowolność. Poszczególne modele danej marki mogą powstawać w fabrykach znajdujących się w różnych krajach.
VIN znany od 80 lat
Zobacz również
-
Październik 31 / 2009
-
Październik 31 / 2009
-
Październik 26 / 2009
