Legislacja

Rozporządzenie w sprawie usuwania pojazdów zagrażających brd

10 stycznia 2011

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji przygotowało projekt rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej. Rozporządzenie określa: tryb oraz warunki współdziałania z Policją i innymi podmiotami uprawnionymi do podejmowania decyzji o usunięciu pojazdu jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących strzeżone parkingi oraz tryb i warunki wydawania pojazdu z parkingu. Tu, współdziałają: 1) Policja; 2) straż gminna (miejska); 3) Straż Graniczna; 4) organy celne; 5) Inspekcja Transportu Drogowego; 6) osoba dowodząca akcją ratowniczą; 7) uprawnione jednostki usuwające pojazdy lub prowadzące parkingi strzeżone. Rozporządzenie wejdzie w życie 14 dni po jego publikacji. Sraci moc rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów w zakresie regulowanym niniejszym rozporządzeniem (Dz. U. Nr 191, poz. 1377 oraz z 2008 r. Nr 100, poz. 649)

U z a s a d n i e n i e:

Głównym powodem wydania nowego rozporządzenia jest nowelizacja ustawy - Prawo o ruchu drogowym, która wprowadziła nowy tryb postępowania w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz orzekania o ich przepadku. Konieczność nowelizacji ustawy i rozporządzenia w tym zakresie wynikła z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. (sygn. akt P 4/06, opublikowanego w Dz. U. z dnia 11 czerwca 2008 r. Nr 100, poz. 649), w którym TK orzekł, iż:

1) art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

2) art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy powołanej w punkcie 1 jest niezgodny z art. 64 ust. 3 Konstytucji,

3) § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133, z późn. zm.) jest niezgodny z art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy powołanej w punkcie 1 oraz z art. 92 ust. 1 i art. 46 Konstytucji.

Trybunał orzekł niekonstytucyjność art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), bowiem w jego ocenie niezgodne z ustawą zasadniczą jest formułowanie upoważnień ustawowych do uregulowania w drodze aktów wykonawczych kwestii związanych z ograniczeniem prawa własności.

W ocenie Trybunału przekazanie organowi administracji publicznej wyłącznej kompetencji sądu do orzekania o przepadku rzeczy jest sprzeczne z art. 46 Konstytucji, w konsekwencji czego Trybunał orzekł, że przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia regulując kwestie zastrzeżone dla materii ustawowej jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji oraz z art. 130 ust. 11 pkt 3 ustawy prawa o ruchu drogowym.

Projekt stanowi wykonanie delegacji ustawowej zawartej w art. 130a ust. 11 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz wprowadza regulacje wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego

W § 5 w ust. 2 projektu, w powiadomieniu kierowanym do właściciela pojazdu (dotyczy usunięcia pojazdu w trybie art. 130a ust. 1-3 ustawy) projekt wprowadza pouczenie, o kosztach związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Koszty te ponosić będzie osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, a jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego tytułu prawnego niż własność, osoba ta będzie zobowiązana solidarnie do pokrycia tych kosztów. Nie chodzi tu zatem o obowiązek wskazania właścicielowi konkretnej kwoty, którą będzie zobligowany zapłacić za usunięcie i parkowanie, tylko o poinformowanie go, że (ogólnie) koszty za te czynności będzie zobligowany pokryć.

W § 5 w ust. 3 projektu dodano odwołanie do ust. 2, które ma na celu odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniach, także w procesie powiadamiania właściciela pojazdu przez organ o usunięciu pojazdu oraz o skutkach nieodebrania pojazdu w terminie określonym przepisami ustawy.

W § 6 projektu wprowadzono regulację polegającą na tym, że dowód opłaty za usunięcie i parkowanie będzie sprawdzany wraz z zezwoleniem na odbiór pojazdu bezpośrednio przy odbiorze pojazdu – na parkingu (dotychczas dowód opłaty był warunkiem wydania zezwolenia, a tym samym był sprawdzany przez podmiot wydający dyspozycję usunięcia i zwrotu pojazdu – np. Policję), co umożliwi uiszczanie płatności bezpośrednio na parkingu; taka praktyka jest obecnie stosowana w niektórych rejonach kraju.

W § 7 projektu dodano ust. 2 który spowoduje, że w przypadku gdy prowadzący parking opóźni się w wysłaniu powiadomienia o nieodebranym pojeździe, to za okres opóźnienia nie będzie mógł żądać wynagrodzenia za parkowanie.

W projekcie wskazano, że niniejsza regulacja wejdzie w życie z dniem ogłoszenia. Odstąpienie od zasady zachowania 14 dniowego terminu podyktowane jest tym, iż znowelizowane przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym, regulujące tryb orzekania o przepadku pojazdu wchodzą w życie z dniem 4 września 2010 r. Termin wejścia w życie tych przepisów ma duże znaczenie dla finansów Państwa, gdyż to właśnie Skarb Państwa będzie zobowiązany do pokrycia kosztów z tytułu przechowywania określonej grupy pojazdów. Mając powyższe na uwadze zasadnym jest, aby niniejszy akt wykonawczy zaczął obowiązywać możliwie jak najszybciej, optymalnym terminem choć niewątpliwe trudnym do zachowania byłby 4 września 2010 r.

Projektowana regulacja nie jest objęta przepisami prawa Unii Europejskiej.

Projekt rozporządzenia nie podlega procedurze notyfikacji w rozumieniu przepisów dotyczących notyfikacji norm i aktów prawnych.

Źródło ePD – DODATKI – Dział POJAZD – (w przygotowaniu)