22 czerwca 2006 |
0
Związek Powiatów Polskich otrzymał z Ministerstwa Finansów odpowiedź w sprawie ewentualnych rekompensat powiatom utraconych dochodów po zmniejszeniu opłat za karty pojazdów. I tak, według Ministerstwa Finansów wysokość opłat za wydanie karty pojazdu kilkakrotnie ulegała zmianom. Pierwotnie rozporządzenie ministra transportu i gospodarki morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie wysokości opłat za wydanie karty pojazdu (Dz.U. nr 57, poz. 612) z 1 lipca 1999 r. ustaliło przedmiotową opłatę na 50 zł. W 2001 roku rozporządzeniem ministra transportu i gospodarki morskiej z 18 maja 2001 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości opłat za wydanie karty pojazdu (Dz.U. nr 52, poz. 558), podwyższono ją do 55 zł. Następnie rozporządzeniem ministra infrastruktury z 4 marca 2002 r. w sprawie wysokości opłat za wydanie karty pojazdu (Dz.U. nr 18, poz. 177) stawka opłaty została ustalona na poziomie 500 zł. Znaczny wzrost opłaty podyktowany był nie wzrostem kosztów z tytułu wydania karty pojazdu, ale koniecznością ograniczenia napływu do Polski samochodów niesprawnych i starych. Ministerstwo Finansów zwraca uwagę na fakt, iż zwiększenie opłat za kartę pojazdu do kwoty 500 zł nie wiązało się z dodatkowymi zadaniami dla powiatów, wynikające z tego tytułu środki stanowiły dodatkowe dochody powiatu. W dniu 17 stycznia 2006 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż przepis rozporządzenia ministra infrastruktury zawyża wysokość opłaty za kartę pojazdu i tym samym wykracza poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie Prawo o ruchu drogowym, i w związku z tym jest niezgodny z konstytucją. Według Trybunału ustanowiona w kwestionowanym przepisie opłata stanowi – ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów druku i dystrybucji kart pojazdów – rodzaj daniny publicznej. Zdaniem Trybunału tego rodzaju danina może być nałożona wyłącznie w drodze ustawy, nie zaś przez rozporządzenie. W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego minister transportu i budownictwa przygotował rozporządzenie w sprawie opłaty za kartę pojazdu (Dz.U. nr 59, poz. 421), który był przedmiotem obrad Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego. Ustalona w tym rozporządzeniu stawka opłaty za kartę pojazdu w wysokości 75 zł w przypadku pojazdu zarejestrowanego na terenie Polski po raz pierwszy powoduje zmniejszenie wpływów do budżetów powiatów o 425 zł przy każdej wydanej karcie. W piśmie do Związku Powiatów Polskich Ministerstwo Finansów poinformowało, że w ustawie budżetowej na rok 2006 nie zostały przewidziane środki, które mogłyby być przeznaczone na rekompensaty powiatom wpływów z tytułu obniżenia opłat za karty pojazdów. Według ministerstwa, na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów prawa, brak jest podstaw prawnych do przekazania z budżetu państwa dodatkowych środków dla powiatów z tytułu zmniejszenia opłat za wydanie kart pojazdów – czytamy w “Gazecie Prawnej”.
Link do źródła: Elektroniczne Prawo Drogowe – akty prawne aktualizowane online – ZAMÓW TERAZ 0-502-659-431
Komentuj →
21 czerwca 2006 |
0
Opinia MT ws. interpretacji przepisów ustawy o transporcie drogowym dot. prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa rzeczy
W związku z pojawiającymi się wątpliwościami, zarówno organów samorządowych, jak i przedsiębiorców, w sprawie interpretacji przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa rzeczy (art. 4 pkt 3 lit. b tej ustawy) (Dz. U. Nr 180, poz. 1497) - Ministerstwo Transportu przedstawia ponownie opinię w tym zakresie:
I.
1. Pośrednictwo przy drogowym przewozie rzeczy (p.p.r.) jest jednym z elementów działalności spedycyjnej w zakresie transportu drogowego. Każdy, kto wykonuje spedycję podlega więc przepisom ustawy o transporcie drogowym w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Nie dotyczy to spedytorów zajmujących się wyłącznie spedycją w innych niż transport drogowy gałęziach transportu. Pośrednictwo p.p.r. może dotyczyć zarówno transportu krajowego jak i międzynarodowego.
2. Zgodnie z art. 12 ust. 1a ww. ustawy o transporcie drogowym dla wykonywania pośrednictwa p.p.r. zarówno krajowego jak i międzynarodowego, niezbędnie jest uzyskanie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy oraz posiadanie zabezpieczenia finansowego w wysokości 50 000 euro.
Licencja na międzynarodowy transport drogowy rzeczy nie pozwala na wykonywanie pośrednictwa p.p.r. (zarówno krajowego jak i międzynarodowego).
3. Jeżeli przedsiębiorca, prowadzący pośrednictwo p.p.r, równolegle wykonuje także transport drogowy, to dla każdego pojazdu, dla którego otrzymuje wypis z licencji na krajowy transport drogowy rzeczy musi mieć odrębnie udokumentowaną sytuację finansową (9 000 euro dla pierwszego pojazdu, a następnie odpowiednio do liczby pojazdów po 5 000 euro).
Dlatego też, w takim przypadku wymagana kwota powinna wynosić łącznie 50.000 euro + 9.000 euro (na pierwszy pojazd) + po 5.000 euro (na każdy następny pojazd).
4. Przedsiębiorca wykonujący jednocześnie pośrednictwo p.p.r. i przewozy drogowe, w transporcie krajowym otrzymuje jedną licencję na krajowy transport drogowy rzeczy.
Natomiast przedsiębiorca, który posiada już licencję na krajowy przewóz rzeczy wydaną przed 1 lipca 2006 r., zgłasza do organu wniosek dotyczący rozszerzenia działalności gospodarczej o pośrednictwo przy przewozie rzeczy, dokumentując sytuację finansową dodatkowo na kwotę 50 000 Euro.
W transporcie międzynarodowym musi mieć dwie licencje; dla przewozów: międzynarodową, dla pośrednictwa p.p.r. – krajową.
5. Licencja na krajowy transport drogowy rzeczy przy pośrednictwie p.p.r. wydawana jest bez wypisów. Warunki uzyskania takiej licencji określa art. 5 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, z wyłączeniem zapisów dotyczących kierowców oraz tytułu prawnego do dysponowania pojazdem.
Licencji na krajowy transport drogowy, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, udziela się na okres od 2 do 50 lat. Opłata za jej udzielenie ustalona jest zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 lipca 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem transportu drogowego (...) (Dz. U. Nr 159, poz 1664).
6. Jednym z warunków niezbędnych dla otrzymania licencji na krajowy transport drogowy przy pośrednictwie p.p.r. jest certyfikat kompetencji zawodowych.
Dla licencji na krajowy transport drogowy rzeczy przedłożony powinien być certyfikat kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym rzeczy.
Do otrzymania licencji na krajowy transport drogowy przy pośrednictwie p.p.r. może być przedłożony również certyfikat kompetencji zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy, ponieważ przy sprawdzaniu wiedzy na certyfikat międzynarodowy integralną część egzaminu stanowi również sprawdzenie wiedzy niezbędnej dla uzyskania certyfikatu krajowego.
7. Licencja na krajowy transport drogowy rzeczy dla wykonujących pośrednictwo p.p.r. będzie obowiązkowa od dnia 1 lipca 2006 r. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym właściwym do udzielenia tej licencji będzie starosta wg siedziby przedsiębiorcy.
Odnośnie wzoru licencji jest to licencja na krajowy transport drogowy rzeczy (zgodna z rozporządzeniem w tej sprawie). Przepisy ustawy nie przewidują możliwości nanoszenia dodatkowych informacji, pozwalających na zróżnicowanie licencji dla wykonujących pośrednictwo p.p.r. od licencji na wykonywanie przewozów drogowych.
8. Od dnia 1 lipca 2006 r. przedsiębiorca wykonujący pośrednictwo p.p.r. powinien mieć udzieloną licencję na krajowy transport drogowy rzeczy.
Jednocześnie przepisy umożliwiające udzielenie takiej licencji wchodzą w życie również z dniem 1 lipca 2006 r. i nie przewidują żadnego okresu przejściowego.
Rozwiązaniem tej sytuacji może być wcześniejsze przyjmowanie wniosków przedsiębiorców tak, aby udzielenie licencji mogło nastąpić w dniu 1 lipca 2006 r.
II.
Posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jak również pośrednictwa przy przewozie rzeczy potwierdza się:
1. rocznym sprawozdaniem finansowym;
2. dokumentami potwierdzającymi:
a) dysponowanie środkami pieniężnymi w gotówce lub na rachunkach bankowych lub dostępnymi aktywami,
b) posiadanie akcji lub udziałów lub innych zbywalnych papierów wartościowych,
c) udzielenie gwarancji lub poręczeń bankowych,
d) własność nieruchomości.
Jednocześnie przepisy stanowią, iż przy ocenie sytuacji finansowej stosuje się kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski, obowiązujący w ostatnim dniu roku poprzedzającego rok, w którym ocena ta jest dokonywana.
Odnosząc się do poszczególnych dokumentów potwierdzających posiadanie przez przedsiębiorcę odpowiedniej sytuacji finansowej firmy uprzejmie informujemy, że w przypadku przedłożenia przez przedsiębiorcę rocznego sprawozdania finansowego należy przez to rozumieć ostatnie roczne sprawozdanie finansowe sporządzone dla firmy zgodnie z wymogami określonymi ustawą z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002r. Nr 76, poz. 694 z późn. zm.). W pierwszej kolejności należy z niego brać pod uwagę bilans – jako podstawową cześć sprawozdania finansowego, a dopiero w przypadku konieczności uzupełnienia informacji o przedsiębiorcy należy korzystać z innych części sprawozdania finansowego (tj. z rachunku zysków i strat oraz informacji dodatkowej, czy też - w zależności od rodzaju podmiotu składającego sprawozdanie - z zestawienia zmian w kapitale własnym, zestawienia zmian w aktywach netto, rachunku przepływów pieniężnych bądź ze sprawozdania z działalności jednostki).
W bilansie podstawą oceny spełnienia warunku posiadania sytuacji finansowej przedsiębiorcy powinna być wielkość wykazywana w bilansie i zdefiniowana w przepisach ustawy o rachunkowości. Taką wielkością, której definicja została zamieszczona w art. 3 ust. 1 pkt 29 ustawy o rachunkowości są aktywa netto, przez które rozumie się aktywa jednostki pomniejszone o zobowiązania, odpowiadające wartościowo kapitałowi (funduszowi) własnemu.
W układzie bilansu po stronie pasywów w części A na kapitał własny składa się suma następujących pozycji:
kapitał podstawowy,
należne wpłaty na kapitał podstawowy (wielkość ujemna),
udziały (akcje) własne (wielkość ujemna),
kapitał zapasowy,
kapitał z aktualizacji wyceny,
pozostałe kapitały rezerwowe,
zysk (strata) z lat ubiegłych,
zysk (strata) netto,
odpisy z zysku netto w ciągu roku obrotowego (wielkość ujemna).
Odpowiednikiem rachunkowym aktywów netto w bilansie jest różnica pomiędzy sumą aktywów (aktywa razem) wykazanych po lewej stronie bilansu i zobowiązaniami tj. częścią B pasywów wykazanych po prawej stronie bilansu.
Argumentem prawnym przemawiającym za odniesieniem się do wielkości kapitału własnego wykazanego w bilansie jako odpowiednika aktywów netto przy ocenie sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, jest kontrola prawna jego wysokości wynikająca z przepisów ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. Nr 121, poz. 769 z późn. zm.).
Natomiast w przypadku przedłożenia przez przedsiębiorcę potwierdzającego posiadanie odpowiedniej sytuacji finansowej dokumentów określonych w art. 5 ust 5 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym należy uwzględniać w szczególności:
w przypadku dokumentów potwierdzających dysponowanie środkami pieniężnymi w gotówce lub na rachunkach bankowych lub dostępnymi aktywami – wyciąg z konta bankowego, raport kasowy, czy też dokument potwierdzający złożenie gotówki do depozytu sądowego;
w przypadku dokumentów potwierdzających posiadanie akcji lub udziałów lub innych zbywalnych papierów wartościowych – dokument z biura maklerskiego lub wyciąg z KRS;
w przypadku dokumentów potwierdzających udzielenie gwarancji lub poręczeń bankowych – dokument z banku o udzieleniu gwarancji lub poręczenia, inny dokument potwierdzający udzielenie gwarancji (jednak przedsiębiorca ubiegający się o licencję powinien wówczas przedstawić dodatkowo dokumenty potwierdzające, iż gwarant posiada środki finansowe na ewentualne dokonanie wypłaty na rzecz beneficjenta gwarancji), polisę ubezpieczeniową potwierdzającą ubezpieczenie przewoźnika od odpowiedzialności cywilnej, dopuszcza się również przedłożenie weksla z deklaracją wekslową (jednak przedsiębiorca ubiegający się o licencję powinien przedstawić również dokumenty potwierdzające fakt, iż wystawca weksla ma udokumentowany stan majątkowy zapewniający środki finansowe na pokrycie zobowiązania z weksla);
w przypadku dokumentów potwierdzających własność nieruchomości – wyciąg z księgi wieczystej, wyciąg z rejestru gruntów, akt notarialny, postanowienie sądu (jednakże w każdym przypadku z przedłożonych dokumentów powinna jednoznacznie wynikać wartość nieruchomości - dlatego też przedsiębiorca powinien dodatkowo przedłożyć inny dokument potwierdzający wartość nieruchomości – np. wycenę dokonaną przez rzeczoznawcę majątkowego lub też polisę ubezpieczeniową).
Należy również wskazać, że polisa ubezpieczeniowa OC spedytora nie stanowi dokumentu potwierdzającego sytuację finansową firmy zapewniającą podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Dokument ten bowiem zabezpiecza transport w drodze (ładunek) w stosunku do kontrahenta zlecającego przewóz.
Link do źródła: PRAWO DROGOWE. Część 2. Transport – Ustawa o transporcie drogowym (tekst ujednolicony). ZAMÓW TERAZ: 0-502-659-431.
Komentuj →
20 czerwca 2006 |
1
Ministerstwo sprawiedliwości przygotowało wytyczne dla prokuratorów, by wnioskowali o surowsze sankcje wobec pijanych kierowców – poinformował minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro. Minister podkreślił, że sankcje “mają uderzać w kieszeń kierowców”. Dodał, że w resorcie trwają prace nad zmianami w prawie karnym, które mają zakładać obligatoryjny przepadek samochodu, w sytuacji, gdy nietrzeźwy kierowca spowodował groźny wypadek, miał ponad 1 promil alkoholu we krwi, a także w przypadku pijanych kierowców, którzy już wcześniej byli skazani. Planowane zmiany wprowadzą także – w takich sytuacjach – możliwość przepadku równowartości samochodu, gdy samochód ten nie jest własnością kierującego. Trwają prace nad zmianami w kodeksie, które wprowadzą obligatoryjny przepadek samochodu, gdy nietrzeźwy kierowca spowodował wypadek, miał ponad 1 promil alkoholu we krwi lub był już wcześniej karany za jazdę po pijanemu. Nawet jeśli auto nie należy do niego. Zmiany w przepisach uwzględnią różne sytuacje, także tę powszechną dziś, gdy auto kupione na kredyt objęte jest zastawem bankowym. Dziś jest to niemożliwe, a pozostawienie auta w rękach takiej osoby jest jak kuszenie losu - mówi prok. Engelking.
Prokurator Jerzy Engelking ujawnił “Gazecie” szczegóły ministerialnego pomysłu, jak prokuratorzy obchodzić się mają z zatrzymanymi za jazdę po pijanemu: • koniec z żądaniem kar w zawieszeniu (grozi do dwóch lat), prokuratorzy w sądach mają żądać grzywien; • grzywny mają być zbliżone do wartości aut, którymi jeżdżą pijani; • na poczet przyszłej kary prokuratorzy będą tymczasowo zajmować auta (w każdym przypadku, gdy kierowca miał powyżej 1 promila); • jeśli po wyroku pijany kierowca nie zapłaci grzywny, auto przepadnie na rzecz skarbu państwa; • w przypadku przyłapania po raz kolejny na jeździe po pijanemu prokurator ma żądać w sądzie przepadku auta oraz maksymalnego okresu zakazu prowadzenia pojazdów (10 lat).
A jeśli sprawca wypadku był pijany: • w każdym przypadku prokurator ma zabezpieczyć auto sprawcy jako przedmiot przestępstwa; • jeśli to tylko możliwe, żądać w sądzie przepadku auta; • prokuratorzy mają też obowiązek domagać się wysokich nawiązek dla poszkodowanych; • a także, by sąd podał wyrok do publicznej wiadomości, a w przypadku recydywy łącznie z publikacją wizerunku.
Przewidziana procedura: samochód pijanego kierowcy zostanie odholowany na policyjny parking. Będzie tam przebywał do siedmiu dni. Potem o jego dalszych losach zadecyduje prokurator. Samochód do czasu prawomocnego wyroku sądu może być zdeponowany na wskazanym przez policję parkingu, bądź zostać przekazany "osobie godnej zaufania". Chodzi na przykład o żonę pijanego kierowcy, bądź innym bliskim, którzy zadeklarują, że nie będą użyczać go przyłapanemu na pijaństwie kierowcy. Gdy okaże się, że członkowie rodziny złamią obietnicę, poniosą konsekwencje karne. Decyzja prokuratury odbierająca kierowcy samochód nie będzie ostateczna. Będzie mógł on odwołać się od niej do sądu powszechnego.
Komentuj →
20 czerwca 2006 |
0
Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nowelizacja likwiduje lukę prawną polegającą na braku kryteriów, jakimi miał się kierować starosta, wyznaczając jednostkę usuwającą pojazd, źle zaparkowany czy niesprawny technicznie, zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz parking strzeżony, na którym miał być on umieszczany. Wyznaczenie polega na wyborze firmy, która złożyła najkorzystniejszą ofertę i obejmuje okres nie dłuższy niż trzy lata. Nowelizacja ta wynika z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 7 czerwca 2005 roku, który zakwestionował brak jakichkolwiek przesłanek w ustawie, którymi mogliby się kierować starostowie przy wyznaczaniu podmiotów gospodarczych: holujących pojazdy i prowadzących parkingi, na których byłyby one umieszczane. Zastrzeżeń TK nie budziła decyzja ustawodawcy o przyznaniu staroście prawa do podejmowania tych działań. Projekt przedłożył minister spraw wewnętrznych i administracji. Ustawa wejdzie w życie z dniem ogłoszenia.
Elektroniczne Prawo Drogowe – akty prawne aktualizowane online – ZAMÓW TERAZ 0-502-659-431.
Komentuj →
19 czerwca 2006 |
0
Fińska agencja radiowa YLA, powołując się na publikację tygodniowego magazynu "Sunnununtaisuomalainen" poinformowała, iż do końca roku fińskie ministerstwo komunikacji, w ramach wzmacniania bezpieczeństwa ruchu drogowego chce wprowadzić obowiązek montowania tzw. zamków alkoholowych w pojazdach przewożących dzieci i młodzież szkolną. Urządzenia będą także obowiązkowo montowane w samochodach, których właściciele lub stali użytkownicy zostali kiedykolwiek zatrzymani za kierownicą pod wpływem alkoholu.
Tzw. zamek alkoholowy uniemożliwia uruchomienie pojazdu przez osobę pozostającą pod wpływem alkoholu. Koncepcję takiego urządzenia szeroko propaguje w państwach skandynawskich koncern Volvo. Firma zapowiada, że wkrótce gotowa będzie jeszcze bardziej zaawansowana wersja urządzenia. Ma ona uniemożliwiać uruchomienie silnika oraz prowadzenie pojazdu także przez osobę będącą pod wpływem narkotyków, a nawet - przez zbyt zmęczonego kierowcę.
Komentuj →