20 lipca 2014 |
5
Bogdan Sarna, (fot.) instruktor i właściciel
Ośrodka Kształcenia Kierowców, Centrum Szkolenia Motocyklowego “SARBO” w Warszawie
(498-44 fot. bs)
W dniu 17 lipca Prezydent RP podpisał nowelizację ustawy o kierujących pojazdami (uokp), gdzie wśród wielu zapisów pojawiła się długo oczekiwana zmiana że: Starosta, wpisując osobę do ewidencji instruktorów w zakresie prawa jazdy kategorii:
1)A - wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1 i A2;
2)B, C lub D - wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii B1, C1 lub D1;
3)C+E lub D+E - wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii B+E oraz odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii C1+E lub D1+E;
4)B+E, C+E lub D+E - wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii T;
Jednakże art. 28. ustawy mówi:
1.Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz.1447 i Nr 239, poz. 1593) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.
2.Ośrodek szkolenia kierowców może prowadzić przedsiębiorca, który:
1) posiada infrastrukturę odpowiednią do zakresu prowadzonego szkolenia: a) salę wykładową, b) pomieszczenie biurowe, c) plac manewrowy oraz d) pojazd przeznaczony do nauki jazdy;
2) zatrudnia w ośrodku szkolenia kierowców co najmniej jednego instruktora posiadającego uprawnienia oraz udokumentowaną 3-letnią praktykę w szkoleniu kandydatów na kierowców pozwalającą na prowadzenie szkolenia w zakresie uzyskiwania uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii prawa jazdy określonej we wniosku, o którym mowa w ust. 4, lub sam jest instruktorem spełniającym te wymagania...
W nowelizacji ustawy, nie zniesiono zapisu związanego z doświadczeniem, co oznacza że, w szkoleniu na kat. AM i A2, czeka nas kolejne 3 lata oczekiwania (2017 r.) a właściwie tej praktyki nigdy nie zdobędziemy, bo przecież skoro nie można szkolić, to nie można również jej nabyć. Ze źródeł dobrze poinformowanych wiem, że zapis z 3. letnią praktyką jest mocno dyskutowany przez starostwa i wprawia ich w zakłopotanie, bo przecież zarówno oni, jak i my chcielibyśmy, aby ustawa były spójna, jednoznaczna i nie pozostawiała wątpliwości, tak ażeby każdy czytając, rozumiał to samo.
Nie wiem co robili legislatorzy podczas obrad podkomisji i komisji infrastruktury.
Tyle zmian, dyskusji, narad, obrad i kolejny lapsus w prawny, który może dezorganizować cały proces szkolenia. Jak pokazuje życie, dużo łatwiej byłoby nieznacznie poprawić sławną ,,217 “ niż napisać nowy bubel , który wszedł 19.01.2013 r, by po roku w 50% znów go zmienić.
Przykro mówić, że od 19 miesięcy w ponad 1,7 milionowym mieście Warszawa, nikt nie zrobił i nie wiadomo kiedy zrobi, prawo jazdy kat. AM i A2 ze względu na błędne zapisy ustawowe.
Komentuj →
20 lipca 2014 |
2
W życie wchodzą dwa - tak oczekiwane - akty wykonawcze ustawy o kierujących pojazdami, a tu: rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców orazrozporządzenie ministra zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy. Zmianą wspólną rozporządzeń jest szczegółowe określenie warunków dokonywania stanu narządu ruchu oraz występowania chorób układu sercowo-naczyniowego. Ponadto związane są z rezygnacją z przepisów przeniesionych na poziom ustawowy a dot. np. badań przeprowadzanych w trybie odwoławczym. Doprecyzowano tryb przeprowadzania badań. Także w kontekście oceny możliwego uzależnienia od alkoholu lub środków działających podobnie do alkoholu lub nadużywania leków zaburzających zdolność kierowania pojazdem. W zakresie badań psychologicznych wprowadzono zmiany w procedurach i szczegółowych opisach badań oceniających widzenie zmierzchowe, czy zjawisko olśnienia, czy sprawności intelektualnej, osobowości, temperamentu itd. Wydający rozporządzenia minister zdrowia określił także stawki opłat za przeprowadzane badania. Jak przewidziano w art. 137 ustawy o kierujących dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 80d ust. 7, art. 88 ust. 7, art. 94 ust. 4, art. 100 ust. 2, art. 115, art. 115l, art. 123, art. 125 oraz art. 127 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień określonych w niniejszej ustawie, nie dłużej jednak niż przez okres 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
Komentuj →
16 lipca 2014 |
0
Prezydent RP Bronisław Komorowski podpisał ustawę z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami.
(498-27 Kancelaria Prezydenta RP)
Kancelaria Prezydenta RP:
Informacja ws. ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami.
Podstawowa grupa proponowanych zmian odnosi się do zasad przeprowadzania egzaminu państwowego służącego sprawdzeniu kwalifikacji osób ubiegających się o przyznanie uprawnień do kierowania pojazdami. Ustawa ma na celu uregulowanie szeregu zagadnień związanych z funkcjonowaniem systemu uzyskiwania uprawnień do kierowania pojazdami, a przede wszystkim wskazanie ministra właściwego do spraw transportu jako sprawującego merytoryczny nadzór nad jakością pytań egzaminacyjnych używanych podczas części teoretycznej egzaminu państwowego. Reguluje także kwestie dotyczące wymogów stawianych instruktorom i wykładowcom prowadzącym zajęcia teoretyczne podczas szkoleń kandydatów na kierowców. Przepisy analizowanej ustawy mają służyć swego rodzaju reformie dotychczasowych regulacji.
Do najistotniejszych zmian wprowadzonych nowelą należą:
-wprowadzenie obowiązku wyboru jednolitego dla wszystkich podmiotów przeprowadzających egzaminy na prawo jazdy systemu teleinformatycznego;
-ustanowienie uprawnienia dla osoby posiadającej od co najmniej 3 lat prawo jazdy kategorii B do kierowania motocyklem o pojemności skokowej silnika nieprzekraczającej 125 cm3, mocy nieprzekraczającej 11 kW i stosunku mocy do masy własnej nieprzekraczającym 0,1 kW/kg - bez zdawania egzaminu;
-zniesienie obowiązku odbycia przez kandydata na kierowcę części teoretycznej szkolenia, tj. możliwości przystąpienia do egzaminu państwowego bez odbycia części teoretycznej szkolenia;
-doprecyzowanie obecnie obowiązujących przepisów ustawy o kierujących pojazdami w zakresie możliwości przystąpienia do egzaminu państwowego na niższe kategorie prawa jazdy przez osoby, które ukończyły kurs na prawo jazdy wyższej kategorii;
-wprowadzenie udogodnienia dla osób posiadających jednocześnie uprawnienia instruktora i egzaminatora w taki sposób, aby wystarczające do spełnienia obowiązku było ukończenie tylko jednych warsztatów doskonalenia zawodowego
-wprowadzenie przepisów ustanawiających obowiązek przekazania przez wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego 1,5% opłaty za przeprowadzenie części teoretycznej egzaminu na prawo jazdy do budżetu państwa;
-rozszerzenie zakresu kwalifikacji jakimi wykazać się musi osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami na egzaminie państwowym o umiejętność energooszczędnego poruszania się pojazdem po drodze;
-umożliwienie zdawania egzaminu dla kandydatów na kierowców przy wykorzystaniu samochodu, w którym odbywano szkolenie w ośrodku szkolenia kierowców;
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1) art. 1 pkt 4-6, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2) art. 1 pkt 12, pkt 16 lit. c oraz pkt 28 lit. a, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.
Komentuj →
14 lipca 2014 |
1
Poniżej - dzięki życzliwości posła Józefa Lassoty - publikujemy tekst wyjaśnienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie nowelizacji rozporządzenia o szkoleniu kandydatów na kierowców. Przypomnijmy - poseł Lassota złożył interpelację zarejestrowaną pod numerem 26624. W analogii do opracowanego, skonsultowanego i opublikowanego w dzienniku ustaw rozporządzenia w sprawie egzaminowania wprowadzającego do zakresu egzaminu państwowego zadań eco-drivingu, poseł pytał o brakujące rozporządzenie dotyczące szkolenia w tym samym zakresie. Uzasadniał i pytał: jeżeli egzamin rozumiemy jako ocenę wiedzy zdobytej poprzez cykl szkolenia, to czy resort przygotował taką nowelę? Kiedy zostanie opublikowana? Czy ośrodki szkolenia będą miały czas na przygotowanie swojej bazy, wykładowców i instruktorów do poszerzenia zakresu szkolenia? Przypomnijmy - egzamin z eco-drivingiem będzie obowiązywał już od 1 stycznia 2015 r.
W imieniu resortu wyjaśnień udzielił sekretarz stanu Zbigniew Rynasiewicz. Oczywistym jest dla resortu konieczność wydania nowych rozporządzeń. Szczególnie wobec uchwalenia - noweli ustawy o kierujących. Rozporządzenia będą zawierały szczegółowe uregulowania między innymi w zakresie energooszczędnej jazdy dotyczące zarówno procesu kształcenia kierowców (programy szkolenia) jak i procesu egzaminowania. I tak resort podjął już prace przygotowawcze do wydania nowel rozporządzenia o szkoleniu i drugiego - o egzaminowaniu. (jm)
(498-4-5-6)
Komentuj →
19 lipca 2014 |
0
Opublikowano projekt rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju zmieniającego rozporządzenie w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep oraz ich przedmiotów wyposażenia lub części. Projekt powstał w związku z koniecznością wdrożenia do prawa polskiego przepisów dyrektywy wykonawczej Komisji 2014/37/UE z dnia 27 lutego 2014 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/671/EWG odnoszącą się do obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojazdach. Dyrektywa ta uwzględnia konieczność stosowania urządzeń przytrzymujących dla dzieci homologowanych zgodnie z wymaganiami technicznymi. Projekt wprowadza możliwość przeprowadzania badań homologacyjnych oraz uzyskania świadectwa homologacji dla urządzeń przytrzymujących dzieci w pojazdach (foteliki dla dzieci), zgodnie z regulaminem EKG ONZ nr 129 - czytamy w ocenie skutków regulacji. Rekomendowane rozwiązanie to - wprowadzenie przepisów uwzględniających postęp techniczny oraz nowe wymogi w zakresie bezpiecznego przewożenia dzieci w fotelikach.
Komentuj →
18 lipca 2014 |
0
W Dzienniku Ustaw opublikowano rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2014 r. w sprawie wykazu środków działających podobnie do alkoholu oraz warunków i sposobu przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie (2014.948). Za takie właśnie środki uznano: opioidy; amfetaminę i jej analogi; kokainę; tetrahydrokanabinolę oraz 5) benzodiazepiny. Samo badanie na ich obecność w organizmie przy użyciu metod niewymagających badania laboratoryjnego polega na nieinwazyjnym pobraniu próbek śliny i umieszczeniu ich w urządzeniu do oznaczania metodą immunologiczną środków działających podobnie do alkoholu, zgodnie z instrukcją obsługi tego urządzenia. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 lipca 2014 r. Akt był poprzedzony rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 11 czerwca 2003 r. w sprawie wykazu środków działających podobnie do alkoholu oraz warunków i sposobu przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie, które traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 137 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Komentuj →
18 lipca 2014 |
2
(498-41-42)
W Dzienniku Ustaw opublikowano rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (2014.949). Rozporządzenie określa: szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego; zakres: badań lekarskich, konsultacji u lekarzy specjalistów, pomocniczych badań diagnostycznych; jednostki uprawnione do przeprowadzania badań, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 oraz w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami; wzory stosowanych dokumentów oraz wzór pieczątki uprawnionego lekarza; dodatkowe kwalifikacje, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy; podmioty uprawnione do przeprowadzania szkoleń lekarzy w zakresie badań kierowców oraz ramowy program ich szkolenia; wysokość opłaty: za badanie lekarskie, za wpis do ewidencji, o którym mowa w art. 77 ust. 2 pkt 1 ustawy. Rozporządzenie obowiązuje z dniem 20 lipca 2014 r., było ono poprzedzone rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (2013.133), które traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 125 pkt 10 lit. j i art. 137 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Komentuj →
18 lipca 2014 |
0
Udostępniona została kolejna aktualizacja elektronicznego zbioru aktów prawnych pn. ePrawoDrogowe (ePD) - według stanu prawnego obowiązującego na dzień 18 lipca 2014 r. Szczególnie oczekiwanymi były tutaj rozporządzenia wykonawcze w zakresie badań lekarskich i psychologicznych kandydatów na kierowców i kierowców, a także w sprawie środków działających podobnie do alkoholu oraz warunków i sposobu przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie. Z uwagi na fakt, iż wszystkie wymienione zaczynają obowiązywać z dniem 20 lipca br. w zbiorze dostępne są wszystkie wersje aktów, zarówno te obowiązujące, jak i oczekujące.
|
Aktualizacja zbioru ePrawoDrogowe wg stanu prawnego na 18.7.2014 r. |
|
Akty prawne rzeczywiste (teksty w wersji opublikowanej) |
|
Rozporządzenie |
w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców |
|
Rozporządzenie |
w sprawie wykazu środków działających podobnie do alkoholu oraz warunków i sposobu przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie |
|
Rozporządzenie |
w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy |
|
Ustawa |
o informowaniu o cenach towarów i usług |
|
Ustawa |
o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji |
|
Zarządzenie |
zmieniające zarządzenie w sprawie nadania statutu Ministerstwu Infrastruktury i Rozwoju |
|
Zarządzenie |
zmieniające zarządzenie w sprawie ustalenia podziału pracy w kierownictwie Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju |
|
Akty prawne ujednolicone (teksty ujednoliconew zw. z publikacją rzeczywistych lub ich wejściem w życie) |
|
Rozporządzenie |
w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców |
|
Rozporządzenie |
w sprawie wykazu środków działających podobnie do alkoholu oraz warunków i sposobu przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie |
|
Rozporządzenie |
w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy |
|
Ustawa |
o publicznym transporcie zbiorowym |
|
Ustawa |
Kodeks wykroczeń |
|
Ustawa |
o transporcie drogowym |
|
Ustawa |
o informowaniu o cenach towarów i usług |
|
Ustawa |
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji |
|
Zarządzenie |
w sprawie nadania statutu Ministerstwu Infrastruktury i Rozwoju |
|
Zarządzenie |
w sprawie ustalenia podziału pracy w kierownictwie Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju |
|
Pobierz aktualizacje: wybierz zakładkę AKTUALIZACJA / kliknij przycisk DALEJ / program pobierze i zainstaluje zmiany |
ePrawoDrogowe to zbiór kompletny, zawsze aktualny, przyjazny w obsłudze
ZAMÓW: 0-502-659-431
Komentuj →
17 lipca 2014 |
0
Trybunał Konstytucyjny podjął wyrok, którym umorzył postępowanie w sprawie większości zarzutów z powodu błędów we wniosku posłów PiS. Wnioskodawcy wskazali, że w ustawie o kierujących pojazdami znalazły się zapisy, które prowadzą m.in. do nieuzasadnionego ograniczenia wolności działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia szkolenia kierowców. W ich ocenie w nieuzasadniony sposób uprzywilejowują one osoby prowadzące ośrodek szkolenia kierowców spełniający dodatkowe wymagania, oraz którym przyznano wyłączne uprawnienia w zakresie prowadzenia określonego rodzaju szkoleń.
Jak mówił sprawozdawca składu orzekającego sędziaWojciech Hermeliński, posłowie wnioskodawcy m.in. nie przedstawili uzasadnienia ani dowodów na niekonstytucyjność części skarżonych przepisów. - Wnioskodawcy wskazali wprawdzie skarżone przepisy, ale w uzasadnieniu wniosku nie przedstawili argumentacji, która wskazywałaby, w jaki sposób prawa czy wolności wynikające z konstytucji zostały naruszone przez zaskarżone przepisy ustawy- mówił sędzia. Według TK posłowie popełnili też błąd we wniosku o zbadanie dwóch rozporządzeń do ustawy o kierujących pojazdami.- Z załączonej do wniosku listy posłów, którzy go popierali, wynikało, że intencją wnioskodawców było spowodowanie kontroli przez TK ustawy o kierujących pojazdami i rozporządzenia ws. egzaminowania osób ubiegających się o kierowanie pojazdami -mówił Hermeliński. - W tym nadpisanym nad tabelą fragmencie nie ma niestety zaznaczonego drugiego rozporządzenia ws. szkolenia. Być może wynikało to z niedopatrzenia, ale TK swoją decyzją nie może rozszerzać woli wnioskodawców. Jest to niedopuszczalne i z powodu braku prawidłowo sformułowanego wniosku jedynym wyjściem było umorzenie w tym zakresie postępowania- wskazał Hermeliński.
TK rozpoznał wniosek w zakresie rozporządzenia dotyczącego egzaminowania. Jego przepisy sędziowie uznali za zgodne z konstytucją.
W komentarzach do wyroku podnoszona jest ilość nowelizacji ustawy, która uchwalona została zaledwie w 2011 r. a nowel mieliśmy już 10 (pięć w 2011 r.; jedną w 2012; cztery w 2013 r., i najnowsza uchwalona 26 czerwca 2014 r. już czeka tylko na swoją publikację).
Sygn. aktK 59/13
WYROK
w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Warszawa, dnia 17 lipca 2014 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Piotr Tuleja – przewodniczący
Maria Gintowt-Jankowicz
Mirosław Granat
Wojciech Hermeliński – sprawozdawca
Leon Kieres,
protokolant: Krzysztof Zalecki,
po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy, Ministra Infrastruktury i Rozwoju oraz Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 17 lipca 2014 r., wniosku grupy posłów o zbadanie zgodności:
1)art. 31 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151, ze zm.) z art. 20 i art. 22 Konstytucji,
2)art. 31 ustawy powołanej w punkcie 1 z art. 20 i art. 22 w związku z art. 32 Konstytucji,
3)art. 31 ustawy powołanej w punkcie 1 z art. 20 i art. 22 w związku z art. 2 Konstytucji,
4)art. 26 ust. 9 ustawy powołanej w punkcie 1 z art. 20 i art. 22 Konstytucji,
5)art. 53 ust. 3 ustawy powołanej w punkcie 1 z art. 20 i art. 22 Konstytucji,
6)art. 54 ust. 2 ustawy powołanej w punkcie 1 z art. 61 ust. 1 i art. 51 ust. 3 Konstytucji,
7)art. 139 ustawy powołanej w punkcie 1 z art. 2 Konstytucji,
8)§ 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzoro´w dokumento´w stosowanych w tych sprawach (Dz. U. poz. 995, ze zm.) w zakresie, w jakim wprowadza pojęcie i definicję legalną “profilu kandydata na kierowcę”, z art. 92 Konstytucji,
9)§ 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (Dz. U. poz. 1019) w zakresie, w jakim wprowadza pojęcie i definicję legalną “profilu kandydata na kierowcę”, z art. 92 Konstytucji,
10)art. 28 ust. 2 pkt 2 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim wprowadza obowiązek zatrudniania w ośrodku szkolenia kierowców co najmniej jednego instruktora posiadającego uprawnienia oraz udokumentowaną 3-letnią praktykę w szkoleniu kandydatów na kierowców bądź spełnienia przez przedsiębiorcę tych wymagań, z art. 65 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, z art. 22 w związku z art. 20 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, a także z art. 2 Konstytucji,
orzeka:
§ 2 pkt 10rozporządzeniaMinistra Transportu, Budownictwa i GospodarkiMorskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania oso´bubiegaja?cych sie?o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwaniauprawnien´przez egzaminatoro´w oraz wzoro´w dokumento´w stosowanych w tych sprawach(Dz. U. poz. 995 oraz z 2013 r. poz. 319)w zakresie, w jakim posługuje się pojęciem “profilu kandydata na kierowcę”, jest zgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Ponadto postanawia:
na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym(Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638, z 2001 r. Nr 98, poz. 1070, z 2005 r. Nr 169, poz. 1417, z 2009 r. Nr 56, poz. 459 i Nr 178, poz. 1375, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654)umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku.
Piotr Tuleja,Maria Gintowt-Jankowicz
Mirosław Granat
Wojciech Hermeliński
Leon Kieres
(498-20)
Komentuj →
17 lipca 2014 |
1
Jak donosi “Dziennik Gazeta Prawna” “konflikt jednego z ośrodków egzaminacyjnych z państwową spółką może wstrzymać przeprowadzanie egzaminów na prawo jazdy. Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego z Torunia wypowiada wojnę dostawcy oprogramowania, na którym przeprowadzane są testy na prawo jazdy - Polskiej Wytwórni Papierów wartościowych (PWPW). Obecnie spółka znajduje się pod faktyczną kontrolą ministra spraw wewnętrznych Bartłomieja Sienkiewicza”. Przypomnijmy - w dniach 1-7 PWPW wdrożyło ujednoliconą bazę pytań testowych. Ośrodki w Toruniu i Grudziądzu w związku z konfliktem miały być odłączone od systemu jednak jak się dowiadujemy - “sytuacja jest dynamiczna - wczoraj późnym popołudniem ustaliliśmy, że paraliżu być może uda się uniknąć, jednak konflikt pozostał i może znaleźć swój finał w UOKiK” - informuje redakcja “GP”
Poproszony o wyjaśnienie źródła konfliktu dyrektor WORD Marek Staszczyk, PWPW ma “wykorzystywać pozycję monopolisty”, a tu kontrowersyjną stała się wysokość opłaty za użytkowanie systemu. W połowie kwietnia br. spółka miała zaproponować opłaty wyższe o ponad 140 proc. w stosunku do kwot wcześniejszych. W sytuacji braku akceptacji propozycji cenowej miał być wyłączony system. “Poinformowałem więc spółkę, że działając w stanie wyższej konieczności zmuszony jestem zgodzić się na ich warunki. Podpisany załącznik odeślę w dniu dzisiejszym[wtorek, 15 lipca br. - red.] oraz składam skargę do odpowiednich instytucji na działania PWPW - informował “Gazetę Prawną” dyrektor WORD w Toruniu.
I druga strona - PWPW, potwierdza, “że dyrektor nie chciał zawrzeć z nią nowej umowy. Mimo to spółka umożliwiała dalsze działanie systemów egzaminacyjnych w ośrodku, wysyłając jednocześnie pisma wzywające go do uregulowania stosunku prawnego. - W związku z odrzuceniem oferty kontynuacji umowy przez WORD Toruń oraz ignorowaniem ponawianych zaproszeń do wznowienia negocjacji, PWPW wobec braku formalnych podstaw do dalszego świadczenia usług poinformowała WORD Toruń o zaprzestaniu świadczenia usług od dnia 16 lipca 2014 roku” - informował dziennikarzy Marcin Kaleta, zastępca rzecznika prasowego w PWPW. Jednak jak wczoraj usłyszeliśmy, spółka odstąpi od tego kroku, jak tylko otrzyma podpisaną kopię umowy od toruńskiego WORD” - czytamy. W sprawie rzekomych praktyk monopolistycznych usłyszano: “Jednocześnie spółka odrzuca zarzut o stosowanie praktyk monopolistycznych. - Nie ma mowy o monopolu, bowiem każdy podmiot miał szansę wziąć udział w postępowaniu na dostarczenie i obsługę systemu egzaminowania kandydatów na kierowców. Ustawa wymaga jednolitego systemu oraz bazy pytań w całym kraju, a WORD-y nie zdołały przeprowadzić wspólnego postępowania na dostawcę. Praktyka pokazała, że kilku dostawców nie zapewni jednolitego systemu - argumentuje Marcin Kaleta z PWPW”.
Czy zapisy noweli ustawy o kierujących pojazdami uchwalonej 26 czerwca br. zmienią zrelacjonowany powyżej stan rzeczy? Na swoich portalach żadna ze stron nie zamieściła komentarza.
Komentuj →
16 lipca 2014 |
0
W Dzienniku Ustaw opublikowane zostało rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy. Podstawą jego wydania jest90 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Określa ona: szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób przeprowadzania badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu i wydawania orzeczeń psychologicznych; metodykę przeprowadzania badań psychologicznych, o której mowa w art. 85 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami psychologicznymi w zakresie psychologii transportu, zwaną dalej “dokumentacją badania psychologicznego” oraz wzory stosowanych dokumentów; wzór zaświadczenia o wpisie do ewidencji uprawnionych psychologów; wzór zaświadczenia o wpisie do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną; szczegółowe warunki, jakie musi spełniać pracownia psychologiczna; wysokość opłat za: badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, wpis do rejestru przedsiębiorców, wpis do ewidencji uprawnionych psychologów. Akt wchodzi w życie z dniem 20 lipca 2014 r. Także z tym dniem traci moc poprzedzające je rozporządzenie z dnia 1 kwietnia 2005 r., które traci moc na podstawie art. 137 ustawy o kierujących pojazdami.
(498-38)
Komentuj →
16 lipca 2014 |
0
(498-37)
Policjanci z Zespołu do Walki z Korupcją Komendy Miejskiej Policji w Tarnowie zatrzymali kolejnych 6 osób w sprawie w sprawie powoływania się na wpływy w tarnowskim MORD oraz pośredniczenia w uzyskiwaniu pozytywnego wyniku egzaminu na prawo jazdy w zamian za korzyści majątkowe. Większość z podejrzanych usłyszała już zarzuty. Od listopada 2013 r. śledztwo nadzoruje Prokuratura Okręgowa w Tarnowie. Dotychczas w sprawie tej zatrzymanych zostało 89 osób, które usłyszały już zarzuty karne. Wśród nich znajdują się zarówno osoby wręczające pieniądze lub pośredniczące w ich przekazywaniu jak i egzaminatorzy, właściciele szkół nauki jazdy, instruktorzy oraz pracownicy MORD. Tym razem do sprawy zatrzymani zostali kolejni kursanci, którzy wręczali “łapówki” w zamian za uzyskanie w nielegalny sposób pozytywnego egzaminu uprawniającego do uzyskania prawa jazdy. Korzyści majątkowe w wysokości po 1000 złotych, przekazywane były właścicielowi szkoły nauki jazdy. Wszyscy zatrzymani doprowadzeni zostali do prokuratury, gdzie usłyszeli zarzuty korupcyjne (z art.230a kodeksu karnego).
W ubiegłym tygodniu, do realizujących czynności w śledztwie policjantów z Tarnowa zgłosiła się także kobieta, mieszkanka powiatu, która uzyskała prawo jazdy za “łapówkę”. Słysząc o prowadzonym śledztwie i związanych z nim zatrzymaniach, sama postanowiła przyjść i przyznać się do winy. W myśl obowiązującego prawa, może liczyć na uniknięcie odpowiedzialności karnej - nie podlega karze, sprawca przekupstwa i płatnej protekcji jeżeli korzyść majątkowa lub osobista albo ich obietnica zostały przyjęte, a sprawca zawiadomił o tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił wszystkie istotne okoliczności przestępstwa, zanim organ ten się o nim dowiedział. Śledczy podkreślają, że sprawa ma charakter rozwojowy, planowane są już kolejne zatrzymania.
Komentuj →
15 lipca 2014 |
0
(498-23 fot. jola michasiewicz)
Powraca sprawa wykorzystania trzystopniowego symulatora do nauki jazdy. W tej sprawie interpelację oznaczona numerem 26151 złożył poseł Maciej Orzechowski. Po przedłużonym terminie odpowiedzi, udzielił jej Zbigniew Rynasiewicz, sekretarz stanu w Ministerstwie Infrastruktury i Rozwoju. Na pytanie o możliwość wykorzystywania nadal symulatorów trzystopniowych odpowiedział - jeśli certyfikat zgodności został wydany dla symulatora o trzech stopniach swobody przed dniem wejścia w życie ustawy dotyczącej ww. sprawy, może być on wykorzystywany do szkolenia w ramach kursów kwalifikacyjnych do upływu terminu, na jaki został wydany ten certyfikat zgodności. Na kolejny o ważność wydanego certyfikatu i możliwość wycofania w trakcie jego ważności uzasadniał, iż jeżeli jednostka oceniająca zgodność stwierdza, iż producent nie spełnił odpowiednich wymagań ustanowionych w odpowiednich aktach prawnych lub w odpowiednich normach zharmonizowanych czy specyfikacjach technicznych, to zobowiązuje go do podjęcia stosownych środków naprawczych i nie wydaje mu certyfikatu zgodności. Natomiast w sytuacji gdy w trakcie monitorowania zgodności w następstwie wydania certyfikatu jednostka, która wydała certyfikat, stwierdza, że produkt przestał spełniać wymagania, zobowiązuje ona producenta do podjęcia stosownych środków naprawczych i zawiesza lub cofa wydany certyfikat, jeżeli zachodzi taka konieczność. Odnośnie do tego, czy rozporządzenie z kwietnia 2011 r. w sprawie urządzenia do symulowania jazdy w warunkach specjalnych eliminuje z wykorzystania symulatory trzystopniowe, uprzejmie wskazuję, że pośród wymagań technicznych przewidzianych przepisami rozporządzenia MI dla symulatorów jest m.in. taki, że powinny one być wyposażone w układ ruchu o sześciu stopniach swobody. Oznacza to, że jest to wymóg, który musi spełnić symulator wykorzystywany do szkolenia podczas kursów kwalifikacyjnych - informuje dalej minister.
Interpelacja (nr 26151)
do ministra infrastruktury i rozwoju
w sprawie wykorzystania trzystopniowego symulatora do nauki jazdy
Szanowna Pani Minister! W 2011 r. weszło w życie rozporządzenie ministra infrastruktury z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie urządzenia do symulowania jazdy w warunkach specjalnych, które określa wymagania technicznoorganizacyjne oraz zakres funkcjonalności realizowanej przez urządzenie do symulowania jazdy. Załącznik ww. rozporządzenia § 13 ust. mówi o tym, że symulator powinien być wyposażony w układ ruchu o sześciu stopniach swobody, to znaczy umożliwiający zmianę położenia kabiny symulatora wzdłuż i wokół osi podłużnej, poprzecznej i pionowej.
Jak wskazują przedstawiciele ośrodków szkolenia kierowców, w procesie szkolenia zarówno na symulatorze trzy-, jak i sześciostopniowym osiąga się te same cele dydaktyczne. Zmiany w przepisach spowodowały znaczący wzrost ceny szkolenia (cena szkolenia na symulatorze trzystopniowym to ok. 300 zł/h, natomiast na symulatorze sześciostopniowym od 500 zł/h do 800 zł/h) - dodają szkoleniowcy. Wprowadzone przepisy w efekcie zwiększają koszty szkoleń i wymuszają zakup nowych bardzo drogich urządzeń (cena nowego symulatora sześciostopniowego stacjonarnego to 1850 tys. zł netto).
Trzeba dodać, że w Polsce działają firmy, między innymi w Koźminie Wlkp., które posiadają symulatory trzystopniowe zakupione jeszcze przed wejściem w życie nowego rozporządzenia ministra. Są one certyfikowane przez Instytut Zaawansowanych Technologii Wytwarzania Zakład Certyfikacji z Krakowa. Warto zauważyć, że również w Niemczech i Francji na tego typu urządzeniach nadal prowadzone są szkolenia kierowców. Jak zaznaczają przedstawiciele branży, zmiany w przepisach pozbawiają firmy możliwości wykorzystania nowego, doskonałego urządzenia, co może skutkować niewypłacalnością i bankructwem.
W związku z taką sytuacją zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami:
1.Czy symulatory trzystopniowe mogą być nadal wykorzystywane?
2.Czy ważny certyfikat wydany przez jednostkę akredytowaną można wycofać w trakcie jego ważności?
3.Jak ministerstwo uzasadnia wprowadzenie nowych przepisów dotyczących symulatorów?
4.Czy rozporządzenie z kwietnia 2011 r. w sprawie urządzenia do symulowania jazdy w warunkach specjalnych eliminuje z wykorzystania symulatory trzystopniowe?
Z poważaniem
Poseł Maciej Orzechowski
Warszawa, dnia 24 kwietnia 2014 r.
ODPOWIEDŹ:
Szanowna Pani Marszałek! W odpowiedzi na pismo z dnia 30 kwietnia 2014 r., znak: SPS-023-26151/14, którym przekazano interpelację posła Macieja Orzechowskiego w sprawie wykorzystania trzystopniowego symulatora do nauki jazdy, uprzejmie informuję, co następuje.
Odnośnie do tego, czy symulatory trzystopniowe mogą być nadal wykorzystywane, uprzejmie informuję, że wejście w życie ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 246) oraz rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie urządzenia do symulowania jazdy w warunkach specjalnych (Dz. U. Nr 81, poz. 444), zwanego dalej “rozporządzeniem MI”, skutkowało określeniem wymagań dla urządzeń do symulowania jazdy w warunkach specjalnych, zwanych dalej “symulatorami”. Symulatory, dla których wydano certyfikaty zgodności po dniu wejścia w życie ww. przepisów, powinny spełniać wymagania określone w rozporządzeniu MI, w szczególności powinny być wyposażone w układ ruchu o sześciu stopniach swobody.
Należy wskazać, że przed wejściem w życie ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw nie było określonych wymagań technicznych dla symulatorów. Oznacza to, że symulatory mogły być wyposażone w układ ruchu o trzech stopniach swobody. Na podstawie art. 6 ww. ustawy symulatorów takich można używać do szkolenia w ramach kursów kwalifikacyjnych do upływu terminu, na jaki został wydany certyfikat zgodności dla tego symulatora. Ponowna certyfikacja symulatora powinna odbyć się w oparciu o przepisy rozporządzenia MI. Oznacza to, że jeśli certyfikat zgodności został wydany dla symulatora o trzech stopniach swobody przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, może być on wykorzystywany do szkolenia w ramach kursów kwalifikacyjnych do upływu terminu, na jaki został wydany ten certyfikat zgodności.
Odnośnie do tego, czy ważny certyfikat wydany przez jednostkę akredytowaną można wycofać w trakcie jego ważności, przedstawiam następujące stanowisko ministra gospodarki.
Przyjęte w 2008 r. nowe ramy prawne, określone rozporządzeniem Parlamentu i Rady (WE) nr 765/2008 ustanawiającym wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającym rozporządzenie (EWG) nr 339/93 z dnia 9 lipca 2008 r. (Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008) oraz decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 768/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wspólnych ram dotyczących wprowadzania produktów do obrotu, uchylającą decyzję Rady 93/465/EWG (Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008), mają na celu zwiększenie zaufania do unijnego systemu oceny zgodności poprzez wykorzystanie akredytacji do oceny kompetencji jednostek oceniających zgodność. Wzmocniony system powinien zapewnić, że akredytowane jednostki oceniające zgodność wyznaczane do prowadzenia działalności w ramach wspólnotowego prawodawstwa harmonizacyjnego dostarczać będą usług najwyższej jakości potrzebnych producentom oraz ich odbiorcom.
Dlatego też jednostki oceniające zgodność ubiegające się o akredytację powinny spełniać wymagania akredytacyjne określone w:
1)odpowiednich normach akredytacyjnych zharmonizowanych z rozporządzeniem 765/2008 z uwzględnieniem wymagań dodatkowych, właściwych dla oceny kompetencji jednostek wykonujących odpowiednie procedury oceny lub w specyficznych programach akredytacji;
2)ustawie o systemie oceny zgodności z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935, z późn. zm.), rozporządzeniach wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności albo wymagań określonych w odrębnych ustawach właściwych dla oceny kompetencji jednostek wykonujących odpowiednie procedury oceny zgodności.
Notyfikowane jednostki oceniające zgodność, posiadające akredytację, wyznaczone są do oceny zgodności z podstawowymi wymaganiami oraz do zapewnienia konsekwentnego stosowania tych wymagań w praktyce, zgodnie z odpowiednimi procedurami przewidzianymi w poszczególnych dyrektywach. Jednostki te muszą posiadać odpowiednie urządzenia umożliwiające im realizację zadań związanych z oceną zgodności. Ponadto muszą posiadać odpowiednie struktury i procedury gwarantujące weryfikację procesu oceny zgodności oraz wydawania certyfikatów. Odpowiednie procedury muszą w szczególności obejmować:
1)obowiązki i uprawnienia związane z zawieszeniem i wycofywaniem certyfikatów;
2)żądania związane z podejmowaniem przez producentów stosownych działań naprawczych oraz
3)obowiązek składania sprawozdań właściwym organom administracji publicznej.
Należy wskazać, że jeżeli jednostka oceniająca zgodność stwierdza, iż producent nie spełnił odpowiednich wymagań ustanowionych w odpowiednich aktach prawnych lub w odpowiednich normach zharmonizowanych czy specyfikacjach technicznych, to zobowiązuje go do podjęcia stosownych środków naprawczych i nie wydaje mu certyfikatu zgodności. Natomiast w sytuacji gdy w trakcie monitorowania zgodności w następstwie wydania certyfikatu jednostka, która wydała certyfikat, stwierdza, że produkt przestał spełniać wymagania, zobowiązuje ona producenta do podjęcia stosownych środków naprawczych i zawiesza lub cofa wydany certyfikat, jeżeli zachodzi taka konieczność. W przypadku niepodjęcia przez producenta środków naprawczych lub jeżeli zastosowane środki nie przynoszą wymaganych skutków, jednostka oceniająca zgodność ogranicza, zawiesza lub cofa wszystkie certyfikaty, stosownie do sytuacji. Zgodnie z art. 23 ustawy o systemie oceny zgodności notyfikowane jednostki certyfikujące zobowiązane są informować właściwego ministra lub kierownika urzędu centralnego o odmowie wydania, ograniczeniu zakresu, zawieszeniu lub cofnięciu certyfikatów zgodności.
Odnośnie do tego, jak ministerstwo uzasadnia wprowadzenie nowych przepisów dotyczących symulatorów, uprzejmie informuję, że wprowadzenie tych przepisów, tj. rozporządzenia MI, stanowi transpozycję do porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej przepisów dyrektywy 2003/59 WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób.
Odnośnie do tego, czy rozporządzenie z kwietnia 2011 r. w sprawie urządzenia do symulowania jazdy w warunkach specjalnych eliminuje z wykorzystania symulatory trzystopniowe, uprzejmie wskazuję, że pośród wymagań technicznych przewidzianych przepisami rozporządzenia MI dla symulatorów jest m.in. taki, że powinny one być wyposażone w układ ruchu o sześciu stopniach swobody. Oznacza to, że jest to wymóg, który musi spełnić symulator wykorzystywany do szkolenia podczas kursów kwalifikacyjnych.
Z poważaniem
Komentuj →
15 lipca 2014 |
0
Poseł Kazimierz Moskal zgłosił interpelację (oznaczoną numerem 26238) w sprawie konieczności wprowadzenia przez Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju zmian w obowiązujących przepisach dotyczących organizacji ruchu na drogach. Pytał czy znane są ministerstwu zalecenia NIK dotyczące konieczności wprowadzenia przez ministra infrastruktury i rozwoju zmian w obowiązujących przepisach dotyczących organizacji ruchu na drogach; czy resort dostrzega konieczność wprowadzenia sygnalizowanych przez NIK zmian obowiązujących rozwiązań prawnych oraz czy, kiedy i jakie działania podejmie ministerstwo w celu wprowadzenia zaleceń NIK w życie. Odpowiedzi w imieniu resortu udzielił sekretarz stanu Zbigniew Rynasiewicz (pełen tekst poniżej). Informował: że resort infrastruktury i rozwoju otrzymuje raporty z kontroli przeprowadzonych w zakresie zarządzania ruchem drogowym oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Nadto wyjaśnił, że wniosek Najwyższej Izby Kontroli o wprowadzenie - na podstawie przepisów art. 10 ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym - zmiany w przepisach rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. polegającej na jednoznacznym sformułowaniu wymogu opracowania, zatwierdzania i stosowania projektów stałej organizacji ruchu dla wszystkich dróg publicznych nie znajduje uzasadnienia, gdyż obowiązek sporządzania projektów organizacji ruchu dla dróg będących w ewidencji wynika z przywołanych wyżej przepisów wykonawczych do ustawy o drogach publicznych.
Interpelacja (nr 26238)
do ministra infrastruktury i rozwoju
w sprawie konieczności wprowadzenia przez Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju zmian w obowiązujących przepisach dotyczących organizacji ruchu na drogach
Szanowna Pani Minister! Działając na podstawie ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2199, z późn. zm.), proszę o przedstawienie informacji oraz podjęcie działań w przedstawionej poniżej sprawie.
Najwyższa Izba Kontroli w “Informacji o wynikach kontroli: Organizacja ruchu na drogach gminnych, powiatowych i wojewódzkich” stwierdziła, iż charakter i skala nieprawidłowości, a także wyniki przeprowadzonej przez NIK analizy w zakresie funkcjonowania obecnie przyjętych rozwiązań prawnych wskazują na konieczność dokonania krytycznej oceny obowiązujących rozwiązań prawnych, zwłaszcza w kontekście realnego zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego. Według NIK należy wprowadzić m.in. obligatoryjne przyjęcie organizacji ruchu na wszystkich drogach, także tych wybudowanych przed 1999 r. Należy także określić sankcje w ustawie Prawo o ruchu drogowym dla zarządców dróg za umieszczanie znaków i sygnalizatorów niezgodnie z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu. Wojewodowie mogliby nakładać, w drodze decyzji administracyjnej, kary finansowe w przypadku stwierdzenia takich sytuacji.
W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami:
1.Czy znane są ministerstwu zalecenia NIK dotyczące konieczności wprowadzenia przez ministra infrastruktury i rozwoju zmian w obowiązujących przepisach dotyczących organizacji ruchu na drogach?
2.Czy dostrzega Pani konieczność wprowadzenia sygnalizowanych przez NIK zmian obowiązujących rozwiązań prawnych?
3.Czy, kiedy i jakie działania podejmie ministerstwo w celu wprowadzenia zaleceń NIK w życie?
Z poważaniem
Poseł Kazimierz Moskal
Warszawa, dnia 7 maja 2014 r.
ODPOWIEDŹ:
Szanowna Pani Marszałek! W związku z interpelacją pana posła Kazimierza Moskala otrzymaną przy piśmie, nr SPS-023-26238/14, z dnia 9 maja 2014 r., dotyczącą wprowadzenia przez Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju zmian w obowiązujących przepisach dotyczących organizacji ruchu, poniżej przedstawiam następujące informacje.
Na wstępie, odnosząc się do kwestii podnoszonych w interpelacji pana posła Kazimierza Moskala, uprzejmie informuję, że działania w zakresie zarządzania ruchem na drogach wykonuje organ zarządzający ruchem właściwy dla drogi danej kategorii.
Organy zarządzająceruchem określa art. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.), zgodnie z którym:
- generalny dyrektor dróg krajowych i autostrad (GDDKiA) zarządza ruchem na drogach krajowych,
- marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich,
- starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych.
Kompetencje wymienionych organów (GDDKiA, marszałka województwa oraz starosty) nie obejmują zarządzania ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu. Organem zarządzającym ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, na podstawie przywołanych wyżej przepisów jest prezydent miasta. Natomiast zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie zamieszkania, należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami. Organ zarządzający ruchem, zgodnie z przepisami § 6 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), zatwierdza organizację ruchu - sposób umieszczania znaków pionowych, poziomych i sygnałów drogowych - na podstawie projektu organizacji ruchu. Pragnę również podkreślić, że w myśl przepisów § 11 przywołanego wyżej rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. organizację ruchu, w szczególności zadania techniczne polegające na umieszczaniu i utrzymaniu znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu, realizuje na własny koszt zarząd drogi. Natomiast wymagania techniczne i zasady umieszczania na drogach znaków drogowych określają przepisy rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181, z późn. zm.).
W obliczu podnoszonych w interpelacji zaniechań organów zarządzających ruchem oraz zarządów dróg odnośnie do realizacji organizacji ruchu należy wskazać, iż nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach wojewódzkich, powiatowych i gminnych, publicznych położonych w miastach na prawach powiatu i w mieście stołecznym Warszawie, na mocy przepisów art. 10 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy Prawo o ruchu drogowym, sprawuje wojewoda. Wobec tego wojewoda jako organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem, w myśl przepisów § 3 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. dokonuje oceny organizacji ruchu pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego. Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na
drogach krajowych.
W odniesieniu do wniosku NIK dotyczącego obligatoryjnego przyjęcia organizacji ruchu na wszystkich drogach wymaga podkreślenia fakt, iż zgodnie z przepisami art. 20 pkt 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, z późn. zm.) do zarządcy drogi należy w szczególności prowadzenie ewidencji dróg, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz udostępnianie ich na żądanie uprawnionym organom. Natomiast w myśl przepisów art. 21 ust. 1 tej ustawy zarządca drogi może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.
Mając na względzie potrzeby zarządzania drogami publicznymi oraz gromadzenia danych o sieci tych dróg, w ramach jednolitej metodyki systemu referencyjnego minister właściwy do spraw transportu - na podstawie upoważnienia zawartego w przepisach art. 10 ust. 12 wymienionej wyżej ustawy o drogach publicznych - przepisami rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (Dz. U. Nr 67, poz. 582) określił sposób numeracji dróg publicznych oraz zakres, treść i sposób prowadzenia ewidencji dróg. Zgodnie z przepisami § 9 i 10 tego rozporządzenia jednym z dokumentów ewidencyjnych dotyczących ewidencji dróg publicznych jest książka drogi. Książkę drogi prowadzi właściwy zarządca drogi oddzielnie dla każdego odcinka drogi. Ujęte w książce drogi, której wzór stanowi załącznik nr 1 do wyżej wymienionego rozporządzenia z dnia 16 lutego 2005 r., informacje dotyczące wyposażenia technicznego odcinka drogi (oznakowania drogi) umieszcza się w książce (tabela 10 “Wyposażenie techniczne odcinka drogi” - kolumny 6, 7 i 8) w oparciu o projekt organizacji ruchu sporządzony zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym. Zatwierdzony projekt organizacji ruchu dla odcinka drogi stanowi załącznik do ewidencji.
Przywołane wyżej przepisy jednoznacznie zobowiązują zarządcę drogi do posiadania zatwierdzonego projektu organizacji ruchu dla każdego odcinka drogi. W mojej ocenie wyniki kontroli Najwyższej Izby Kontroli wskazujące, że większość zarządców dróg powiatowych i gminnych w ogóle nie prowadzi książek drogi, a jeśli je prowadzi, to nie odnotowuje w nich projektów organizacji ruchu, nie stwarzają konieczności zmiany przepisów rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), wydawanego na podstawie przepisów art. 10 ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wyeliminowanie zidentyfikowanych przez NIK niedomagań związanych z prowadzeniem książki drogi będzie skutkowało tym, że każdy zarządca drogi właściwie prowadzący książkę drogi będzie posiadał zatwierdzony projekt organizacji ruchu dla odcinka drogi objętego tą książką.
Odpowiadając na pierwsze pytanie postawione w interpelacji pana posła Krzysztofa Moskala, pragnę poinformować Panią Marszałek, że resort infrastruktury i rozwoju otrzymuje raporty z kontroli przeprowadzonych w zakresie zarządzania ruchem drogowym oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.
Wobec powyższego, odnosząc się do drugiego i trzeciego pytania pana posła Krzysztofa Moskala, uprzejmie wyjaśniam, że wniosek Najwyższej Izby Kontroli o wprowadzenie - na podstawie przepisów art. 10 ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym - zmiany w przepisach rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. polegającej na jednoznacznym sformułowaniu wymogu opracowania, zatwierdzania i stosowania projektów stałej organizacji ruchu dla wszystkich dróg publicznych nie znajduje uzasadnienia, gdyż obowiązek sporządzania projektów organizacji ruchu dla dróg będących w ewidencji wynika z przywołanych wyżej przepisów wykonawczych do ustawy o drogach publicznych.
Z poważaniem
Komentuj →
15 lipca 2014 |
0
(498-22 fot. jola michasiewicz)
Posłanka Beata Bublewicz, złożyła interpelację (nr 26202) w sprawie płatności za holowane i parkowane pojazdy, o których mowa w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Podniosła kwestie kosztów związanych z pojazdami porzuconymi i nieodebranymi przez właścicieli w latach 2002-2010; kredytowania Skarbu Państwa lub powiatu przez przedsiębiorców zajmujących się usuwaniem pojazdów, a przede wszystkim nieczytelne i uznaniowe przyznawanie wynagrodzenia wspomnianym podmiotom oraz przewlekłość postępowania oraz kwestię uchylania się przez starostów w latach 2010-2014 od obowiązku ponoszenia kosztów związanych z usuwaniem pojazdów (art. 130a oraz uszkodzone, powypadkowe. Piotr Stańczyk, sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych nadzwyczaj obszernie (17 stron) odpowiedział na interpelację posłanki. W konkluzji informuje,że mając na uwadze fakt, iż stosowanie przepisów art. 130a Prawa o ruchu drogowym oraz przepisów ustawy nowelizującej powoduje w praktyce istotne wątpliwości, w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych trwają analizy dotyczące potrzeby dokonania nowelizacji Prawa o ruchu drogowym oraz ustawy nowelizującej mającej na celu doprecyzowanie przepisów określających tryb przyznawania jednostkom usuwającym pojazdy i prowadzącym parkingi strzeżone kosztów usuwania i przechowywania pojazdów, w stosunku do których przewidziany na ich odebranie termin 6 miesięcy (liczony od dnia usunięcia pojazdu z drogi) upłynął przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej (dotyczy to zwłaszcza tych pojazdów, w przypadku których wskazany 6-miesięczny termin upłynął przed dniem 11 czerwca 2009 r., tj. przed wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r.).
Interpelacja (nr 26202) do ministra finansów
w sprawie płatności za holowane i parkowane pojazdy, o których mowa w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym
Szanowny Panie Ministrze! Do mojego biura poselskiego zwróciła się grupa przedsiębiorców z Warmii i Mazur z problemem dotyczącym płatności za holowane i parkowane pojazdy, o których mowa w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem przedsiębiorców do pilnego rozważenia i poprawy są następujące kwestie:
1.Ponoszenie kosztów związanych z pojazdami porzuconymi i nieodebranymi przez właścicieli w latach 2002-2010.
2.Kredytowanie Skarbu Państwa lub powiatu przez przedsiębiorców zajmujących się usuwaniem pojazdów, a przede wszystkim nieczytelne i uznaniowe przyznawanie wynagrodzenia wspomnianym podmiotom oraz przewlekłość postępowania.
3.Uchylanie się przez starostów w latach 2010-2014 od obowiązku ponoszenia kosztów związanych z usuwaniem pojazdów (art. 130a oraz uszkodzone, powypadkowe). Przedsiębiorcy argumentują, że:
Ad 1. Art. 130a Prawa o ruchu drogowym wskazuje przypadki usuwania z dróg pojazdów uszkodzonych lub powypadkowych stwarzających zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przepis ten, choć wielokrotnie nowelizowany, od 2002 r. nie reguluje jednoznacznie kwestii zapłaty za usuwanie i przechowywanie pojazdów powypadkowych lub uszkodzonych, których właściciele nie odebrali, uznając, że państwo usuwając te pojazdy z drogi rozwiązało ich własny dylemat, co zrobić z niesprawnym starym samochodem. Dlatego też na parkingach depozytowych znacząca liczba pojazdów zalega od wielu lat. Przedsiębiorcy twierdzą, że ponosząc skutki finansowe usunięcia i przechowywania tych pojazdów, kredytują Skarb Państwa, jednocześnie zadłużają się i zamiast inwestować w nowy sprzęt by poprawiać jakość świadczonych usług, ponoszą dodatkowe koszty biurokratycznej walki z organami skarbowymi lub samorządowymi.
Ad 2. Zdaniem przedsiębiorców do 2010 r. nie było możliwości dochodzenia należności za usuwanie i przechowywanie pojazdów, gdyż sądowa droga została zamknięta. Dopiero w orzeczeniu z listopada 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie rozstrzygnął, że jedyną drogą ubiegania się o zwrot kosztów i wynagrodzenie za przechowywanie jest droga administracyjna (sygn. akt I OSP 1/10). Niestety, droga administracyjna jest wyjątkowo czasochłonna i w niektórych przypadkach zajęła nawet kilka lat. Podstawą wydawanych rozstrzygnięć (postanowień) administracyjnych jest art. 102 ustawy o postępowaniu administracyjnym w egzekucji. Należy podkreślić, że przepis ten jest dowolnie interpretowany prawdopodobnie ze względu na fakt, że został stworzony w latach 60-tych, w innych realiach systemowych i obecnie jest już nieadekwatny do specyfiki usuwania pojazdów uszkodzonych lub powypadkowych stwarzających zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Efektem takiego stanu rzeczy jest brak zapłaty za stare samochody.
Ad 3. Od 4 października 2010 r. nastąpiła zmiana właściwości podmiotu odpowiedzialnego za rozliczenie kosztów z tytułu usuwania pojazdów nieodebranych. Organem właściwym są starostowie. Jednakże starostowie, zdaniem przedsiębiorców, uchylają się od zapłaty za pojazdy nieodebrane przez właścicieli, a czasami nawet te odebrane. Dodatkowo wskazać należy, że starostwie uzyskali możliwość ściągnięcia opłat za usunięcie pojazdów od właścicieli. Są to wysokie stawki nazywane stawkami sankcyjnymi, choć nie przyznano im statusu opłat publicznych czy podatku. Opłaty te ściągają, pomimo że usuwaniem i przechowywaniem pojazdów nadal zajmują się przedsiębiorcy pomocy drogowej, a za pojazd zezłomowany, który przeszedł na rzecz powiatu, starosta otrzymuje dofinansowanie z WUOŚ za recykling. Zdaniem przedsiębiorców problem rozliczenia zaszłości finansowych za stare nieodebrane pojazdy od 2002 r. do dzisiaj wymaga szybkiego i natychmiastowego rozwiązania.
Biorąc powyższe pod uwagę, zwracam się do Pana Ministra z pytaniem: W jaki sposób Ministerstwo Finansów zamierza rozwiązać problem czytelnego i sprawnego rozliczania kosztów usuwania i przechowywania nieodebranych pojazdów przedstawiony przez przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie
pomocy drogowej?
Z wyrazami szacunku
Poseł Beata Bublewicz
Warszawa, dnia 30 kwietnia 2014 r.
ODPOWIEDŹ:
Szanowna Pani Marszałek! W nawiązaniu do pisma z dnia 7 maja 2014 r. (sygn. SPS-023-26202/14) dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP pani Beaty Bublewicz w sprawie płatności za holowane i parkowane pojazdy, o których mowa w art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.) przekazanej zgodnie z właściwością przez ministra finansów uprzejmie przedstawiam następujące informacje.
Na wstępie należy wskazać, że problematyka usuwania pojazdów z drogi uregulowana została w przepisach art. 50a oraz art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.). W art. 130a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym uregulowano przypadki obligatoryjnego usuwania pojazdów z drogi na koszt ich właścicieli, natomiast art. 130a ust. 2 Prawa o ruchu drogowym reguluje przypadki fakultatywnego usuwania pojazdów z drogi na koszt właścicieli, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu w inny sposób.
(...)
Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, że aktualnie obowiązujące przepisy pozwalają przyjąć, iż obowiązek przyznania oraz wypłaty jednostkom usuwającym pojazdy oraz prowadzącym parkingi strzeżone wynagrodzenia z tytułu usuwania pojazdów z drogi i przechowywania usuniętych z drogi pojazdów spoczywa:
- w przypadku pojazdów usuniętych z drogi przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej (tj. przed dniem 4 września 2010 r.), w odniesieniu do których przewidziany na odebranie pojazdu termin 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi upłynął przed dniem 11 czerwca 2009 r. (tj. dniem utraty mocy obowiązującej przez przepisy uznane za niekonstytucyjne na podstawie wyroku TK z dnia 3 czerwca 2008 r.), na staroście działającym w imieniu powiatu;
- w przypadku pojazdów usuniętych z drogi przed dniem 4 września 2010 r., w odniesieniu do których przewidziany na odebranie pojazdu termin 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia 4 września 2010 r.:
a) w zakresie kosztów przechowywania pojazdów powstałych przed upływem 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdów z drogi, a także powstałych po dniu 4 września 2010 r. na staroście działającym w imieniu powiatu,
b) w zakresie kosztów przechowywania pojazdów od dnia upływu terminu 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi do dnia 4 września 2010 r. na Skarbie Państwa, w imieniu którego działa właściwy miejscowo naczelnik urzędu skarbowego;
- w przypadku pojazdów usuniętych z drogi przed dniem 4 września 2010 r., w odniesieniu do których przewidziany na odebranie pojazdu termin 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi upłynął po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, na staroście działającym w imieniu powiatu (podkreślić należy zarazem, że jeżeli w danym powiecie przed wejściem w życie ustawy nowelizującej po wyznaczeniu jednostki usuwającej pojazdy lub prowadzącej parkingi strzeżone starosta nie zawarł umowy z daną jednostką, to dochodzenie wynagrodzenia może nastąpić wyłącznie w trybie przepisów u.p.e.a.);
- w przypadku pojazdów usuniętych z drogi po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej na staroście działającym w imieniu powiatu; obowiązek wypłaty wynagrodzenia wynika w takim przypadku z umowy zawartej z podmiotem wybranym w trybie zamówień publicznych do wykonywania usług w postaci usuwania pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingu strzeżonego, a zatem roszczenia z tego tytułu mogą być dochodzone na drodze cywilnoprawnej.
Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję, że mając na uwadze fakt, iż stosowanie przepisów art. 130a Prawa o ruchu drogowym oraz przepisów ustawy nowelizującej powoduje w praktyce istotne wątpliwości, w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych trwają analizy dotyczące potrzeby dokonania nowelizacji Prawa o ruchu drogowym oraz ustawy nowelizującej mającej na celu doprecyzowanie przepisów określających tryb przyznawania jednostkom usuwającym pojazdy i prowadzącym parkingi strzeżone kosztów usuwania i przechowywania pojazdów, w stosunku do których przewidziany na ich odebranie termin 6 miesięcy (liczony od dnia usunięcia pojazdu z drogi) upłynął przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej (dotyczy to zwłaszcza tych pojazdów, w przypadku których wskazany 6-miesięczny termin upłynął przed dniem 11 czerwca 2009 r., tj. przed wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r.).
Z poważaniem
Komentuj →
